به کی سلام کنم

دیگه تصمیم ندارم اینجا بنویسم بنا به دلایل کاملا شخصی.حتی اگرهم دلم خیلی تنگ شه.

نوشته شده توسط orange در 17:18 |  لینک ثابت   • 

نمی فهمم  تو این ماه رمضونی که مردم از شب بیشتر از روز استفاده می کنن ساعتی رو که به بهونه استفاده بیشتر از روز یک ساعت جلو کشیدیم چرا یک ماه زودتر به حالت اولش بر نگردوندیم که هم بنده های روزه دار خدا بیشتر اذیت نشن و زودتر افطار کنن و هم  زندگی که بعد از افطار یه رنگ دیگری به خودش میگیره بیشتر جریان پیدا کنه؟!و این سوال همیشه برای من باقی خواهد ماند

نوشته شده توسط orange در 23:31 |  لینک ثابت   • 

وقتی به من فکر می کنی حس می کنم از راه دور!!!!

نوشته شده توسط orange در 2:33 |  لینک ثابت   • 

پرفکتشنیست(perfectionist) لقب جدیدیه که به من نسبت داده شده.در حالیکه لحظه اول اون رو به عنوان یه جواب لجبازانه تلقی کردم و در دلم به تناقض ابن کلمه انگلیسی و لحجه گیلکی بیان کننده اش لبخند زدم.....اما هر روز که میگذره حس می کنم این صفت جدید به طرزعجیبی با شخصیت من هماهنگه!!! 

نوشته شده توسط orange در 0:50 |  لینک ثابت   • 

دروغ بزرگ یعنی دروغی که بخواهیم شالوده زندگی و تمام لذت هایش را روی آن بنا کنیم. که هیچوقت فراموش نشود و گاه گاه در خلوت جلوی چشمانمان پدیدار گردد حتی اگر هیچ کس و هیچوقت به آن آگاه نشود.

نوشته شده توسط orange در 13:32 |  لینک ثابت   • 

اینهمه فکر هایی که میاد تو ذهنمو میاد و انگار یکی خودکار گرفته دستش و  از صبح تا شب همه صفحات مغزمو هی سیاه میکنه اما نمیدونم چرا نوشتنم نمیاد؟!

نوشته شده توسط orange در 0:34 |  لینک ثابت   • 

بالاخره بعد از اینکه فوق لیسانسم هم در حال تموم شدنه امروزبرای اولین بار در زندگیم نیاز به پشت میز تحریر نشستنو احساس کردم ...

نوشته شده توسط orange در 0:6 |  لینک ثابت   • 

داشتم فکر می کردم که اگه وبلاگم آدم بود در ازای حرفهایی که بهش میزنم و رفتاری که باهاش دارم چه برخوردی باهام میداشت و چی تحویلم میداد...

دیگه فکر می کردم که همین الان شام خوردم ولی فکر می کنم باید برم باز شام بخورم چون اعصابم خورده و فکرم بیش از حد مشغوله و من با خوردن تخلیه روحی و عصبی میشم.نمیدونم با این تز لعنتی چیکار کنم.حس میکنم دارم غرق میشم...

دیگه اینکه ماه امشب به زمین نزدیکتر بود و بزرگتر از همیشه و هلال بود درست مثل اون شب...

و اینکه کاش یه چیزی بود که ما رو نسبت به سرنوشت محتوم مون آروم و بی تفاوت میکرد.تازه میفهمم که این حافظ چرا هی حرف و حدیث شراب تلخ و جام مینایی می و ... رو تو همه غزلهاش گنجونده....

و ............

نوشته شده توسط orange در 22:47 |  لینک ثابت   • 

کی گفته یه پایان تلخ بهتر از یه تلخی بی پایانه!

اونم واسه من که پایان از همه چی واسم تلخ تره...

نوشته شده توسط orange در 17:50 |  لینک ثابت   • 

واقعیت اینه که بار این زندگی و زنده بودن خیلی رو شونه هام سنگینی میکنه و دیگه حوصله ندارم در کنارش یه زندگی مجازی رو هم تحمل کنم و اینکه دلم میخواد تو خلوت خودم باشم و حوصله کسی رو ندارم و حس میکنم وقتی اینجا می نویسم انگار تنهاییم نشت میکنه و خوب در اون شرایط که دیگه اسمش تنهایی نمیشه.به همین دلیل فعلا اینجا چیزی نخواهم نوشت و نمیدونم که این فعلا چند وقت طول خواهد کشید و شاید و فقط شاید قابلیت تبدیل شدن به همیشه رو هم داشته باشه.طبیعتا دلم هم خیلی خیلی تنگ خواهد شد...

نوشته شده توسط orange در 22:24 |  لینک ثابت   •